One more second and I almost

Alright! Time to get this blog back on track. Lets start by posting some digitals, that’s been a while. I really have a strange relationship with digital ever since I started shooting film. As I said before, it’s so clean, perfect – too perfect. Film just feels more ‘real’ to me. As if it is more capable of capturing true emotion.

But I admit: this may also have to do with how my shooting style changes. When I shoot film, I take it slowly, look down in the camera from a distance, try and get everything perfect – composition, light, the model’s pose and expression; while with digital I shoot more rapidly, trying to catch the perfect moment as it passes by. A film shot is more controlled, more thought over, but also more intense and perhaps therefor harder on the model because it takes a while before I ‘make’ the shot.

And perhaps that is it. I ‘make’ film photos, and I ‘take’ digitals. Sometimes digital can catch a moment I couldn’t have gotten on film. Just the littlest smile, a sudden glisten in the eyes – I could miss all these things looking down into the focussing screen of the mamiya trying to fix the composition. You cannot recreate these little moments. They float by and if you don’t grab them, they’re gone forever.

But both film and digital have their own moments. The trick is learning from their differences and trying to balance taking and making in order to create ‘le moment suprême’. The one split second we’re all waiting for. For everything to just fall into place.

Anyway, that’s enough rambling for tonight. I have a feeling this probably won’t make any sense anymore in the morning so… Here are some photos of Charlotte to wish you goodnight.

Credits
Model: Charlotte @ Jill Models
MUA: Kathleen Van Walle
© Els Vanopstal

4 Thoughts on “One more second and I almost

  1. Very nice pictures – although I like your analog works much more.

  2. mooi gezegd…
    ik ben het er mee eens, en daar komt nog eens bij dat je met digitaal te veel streeft naar scherpte, omdat die zo belangrijk is bij het kijken, en zo lelijk als die er niet is (in verhouding tot film dan).

    met mijn digitale camera wacht ik gelukkig ook steeds meer op mijn shot. heb mijn oog dat niet door de zoeker kijkt maar aan de zijkant er langs, ook open en gebruik dat oog om de hele situatie in mij op te nemen en niet alleen dat wat ik in het kader kan zien. op die manier kan je die ene kleine lach of die glinstering in het oog zien aan komen…

  3. Ik vind zowel de digitale als de analoge foto’s erg mooi, maar ik kan begrijpen dat het analoge meer aantrekt omdat je er ‘harder voor moet werken’.

  4. Grappig, enkele dagen geleden, tijdens het inscannen van wat negatieven had ik exact dezelfde gedachte.
    Naast de manier waarop de foto’s ‘gevangen’ worden, spreekt het meer fysieke aspect van film me ook aan – zeker als ik de tijd neem om de filmpjes zelf te ontwikkelen. Het idee dat het verschil tussen film en digitaal grotendeels ligt aan de relatieve waarde van die ene foto op het rolletje en de voorzichtigheid – wel interessant. In ieder geval ben ik het niet eens met mensen die vrijwel nooit beelden maken maar zeggen dat analoog ‘sowieso mooier’ is – een beetje zoals zwart-wit ‘sowieso mooier’ is. En dan heb je natuurlijk nog de hele, grappige discussie rond een iPod app als Hipstamatic (leuk, daar niet van) die imperfecties en foutjes nabootst met digitale foto’s.

    Maar dat is uiteraard allemaal volledig naast de kwestie. De beelden van deze post zijn, zoals immer, prachtig.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

2 × 4 =

Post Navigation